حرمت غيبت شامل جماعتى نيست كه گمراهند زيرا كه حكمى كه در غيبت فرموده‌اند [ m . a 36 ] در شأن مؤمنان است و در حقّ برادر كه عبارت است از « 1 » برادر مؤمن ، پس شامل نخواهد بود كسى را كه اعتقاد به حقّ نداشته باشد . و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام مروى است كه اصل غيبت منقسم به ده قسم مىشود : اوّل : آن است كه از براى فرونشاندن خشم باشد . دوم : آن است كه از براى همراهى جمعى باشد . سيُم : آن است كه از براى تهمت باشد . چهارم : آن است كه تصديق نمايد « 2 » چيزى را كه شنيده باشد بدون آنكه صدق و كذب آن را معلوم كرده باشد . پنجم : آن است كه از راه بدگمانى باشد . ششم : آن است كه از رهگذر حسد باشد . هفتم : آن است كه از راه سُخريّت و استخفاف باشد . هشتم : آن است كه از راه تعجّب و استبعاد باشد . نهم : آن است كه از راه دلتنگى و ملال باشد . دهم : آن است كه از براى زينت و آراستگى باشد . بعد از آن فرمودند : اگر غيبت كسى كرده باشى و به آن كس برسد حلّيّت از وى طلب « 3 » نما . و اگر به او نرسيده باشد از خداى عزّ وجلّ استغفار كن . و ساير آفات زبان مستغنى است از بيان .

--> ( 1 ) . a - برادر كه عبارت است از . ( 2 ) . نمايد / a s نمايند . در m هم مىشود اين طور خواند . ( 3 ) . a s - از وى طلب .